De was is gedaan, de berg beklommen, het kasteel nauwkeurig op de plaat vastgelegd en alle hoeken en gaten van de oude stad zijn verkend. We trekken verder van Molina de Aragón naar Albarracín.

Albarracín – Stad

Ook hier is het weer het kasteel dat onze aandacht trekt bij het uitstippelen van onze route. Èn de locatie van de stad op een bergrug, die oude steden zo pittoresk maakt.
In 2018 werd Albarracín door de lezers van de krant El País uit 250 Spaanse steden verkozen tot het mooiste stadje van Spanje.

De stad dankt haar naam aan de Banu Razin, een berberstam die hier neerstreek in de 9e eeuw. Het middeleeuwse stadscentrum is prachtig bewaard gebleven, ook na eeuwen geregeerd te zijn door moslims. In de 12e eeuw kwam het terug in katholieke handen, waardoor het een romaanse kathedraal naast de resten van een Moors Alkazar bezit.

Albarracín – Omgeving

Wat we niet ingepland hadden, maar wat bleek tijdens ons verblijf op de CP is, dat de omgeving daar prachtige kloven bevat, die een magneet vormen voor bouldering (rotsklimmen). Een korte wandeling vanaf de CP een van deze kloven in leidde ertoe dat we een dag langer bleven en de volgende dag een trektocht van een aantal uren maakten over karresporen, rotspaadjes en ellenhoge trappartijen om de rotstekeningen (Pinturas Rupestres) te vinden.. Toegegeven, achteraf hadden we die op een heel wat makkelijker manier kunnen zien door er naar toe te rijden. Maar die wandeltocht was een belevenis op zich. De tocht duurde aanmerkelijk langer dan voorheen gepland. Gelukkig kwamen we een paar lieve Nederlandse rotsklimmers tegen, die bovenop een rotsformatie op een parkeerplaats stonden. Niet alleen wezen ze ons de weg naar de rotstekeningen (vanaf dit pad slecht aangegeven), maar de vulden ook nog eens een fles water voor ons en schoven ons een taartje in de mond. Dat was een welkome ravitaillering! Sorry jongens, we vonden een kortere route terug en hebben dus niet op de terugweg gezwaaid, zoals beloofd. Bij dezen….

En over rotsen gesproken… Hier vind je een groot aantal rotsen met fraaie ribbelpatronen: de zoenoemde Liesegang ringen.

En zoals het natuurwandelingen betaamt kwamen we ook weer hel veel moois op het gebied van planten en dieren tegen. Een pad, geplaveid met Argusblauwtjes, krekels met azuurblauwe vleugels en oesterzwammen, die heerlijk smaakten!